Pulsometr

Hayao Myazaki Laputa - zamek w chmurach W mojej rodzinie zawsze lubiliśmy filmy animowane. Nawet dzisiaj udaje mi się czasem namówić rodziców do wspólnego obejrzenia jakiejś "bajki". Minął już szmat czasu, a ja nadal bardzo lubię tego rodzaju filmy i zdarza mi się je oglądać nawet wtedy, gdy jestem sama. Mam swoje typy, także wśród produkcji Pixar'a czy Disney'a. Przyznam, że nie zaprzątam sobie jednak głowy, jakie nazwiska za nimi stoją. Jest jednak twórca, którego wszystkie filmy znam, podziwiam i oglądam wielokrotnie, za każdym razem odkrywając w nich coś nowego. Mam na myśli filmy  Hayao Miyazakiego .  To od lat najsłynniejszy twórca japońskiej animacji. Urodzony w 1941 r. doczekał się za swego życia nawet własnego muzeum. Jego filmy szybko przekroczyły granice Japonii, zdobywając wielkie rzesze oddanych, w dużej mierze dorosłych wielbicieli. Dla mnie anime w wykonaniu Miyazakiego to autentyczna sztuka. Na czym więc polega magia filmów Miyazakiego? S...

5 lipca 2010 roku w Caracas, stolicy Wenezueli, oddano najwyższe honory kobiecie, która zmarła ponad 150 lat wcześniej, w biedzie i zapomnieniu. Trumnę zastąpiono ozdobną skrzynką, w której zamknięto symboliczną garść ziemii z masowego grobu ofiar epidemii dyfterytu, gdzie wrzucono jej ciało w 1856 roku. Zmarła bowiem w Paicie, w Peru, gdzie zamieszkała po tym, jak ją wygnano z Kolumbii. W ten sposób przywrócono należne miejsce w historii postaci niezwykłej, Manueli Saenz.   Czego takiego dokonała? Owszem, była najsłynniejszą kochanką Simona Bolivara, który walczył o niepodległość krajów Ameryki Południowej. Ale rozgrzewanie do czerwoności bohatera narodowego nie zapewnia jeszcze miejsca w panteonie.  Zanim go poznała, wykazywała, nawet w dzieciństwie, niezłomny i pełen determinacji charakter. Jako dziecko z nieprawego łoża, w kraju na wskroś katolickim, łatwo nie miała. Po śmierci matki wychowywała ją surowa babka i apodyktyczna ciotka, dla których samo istnienie Manue...

Łatwo pomylić mądrość z inteligencją, dać się zwieść wyszukanym słowom, intelektualnym popisom prosto z uczonych ksiąg. Pokusa zrobienia wrażenia. To bardzo ludzkie. Eric-Emmanuel Schmitt, francuski pisarz-filozof, choć może bardziej filozof-pisarz, przyznał kiedyś w wywiadzie, że w początkowym okresie swojej twórczości, ważne idee ubierał w słowa bardzo wyszukane, zrozumiałe głównie dla wąskiego grona odbiorców. Po pewnym czasie jednak uznał, że sztuką jest przekazać koncepcje filozoficzne w sposób przystępny - podjął się tego zadania. I tak między innymi powstały opowiadania zawarte w tomie Księga o niewidzialnym.  Lektura od razu mnie wciągnęła, bo autor wykorzystuje baśniową narrację. Nawet gdy opowiada o prozaicznych sprawach znanego czytelnikowi, współczesnego świata. I pewnie dlatego najlepiej czytało mi się te opowiadania wieczorem, już w łóżku. Prawdziwie się nimi delektowałam. Zawsze bardzo lubiłam baśnie i mam ich zbiory z różnych stron świata. Są właśnie tą mą...

Tym razem trochę mistycznie, bo o reinkarnacji: książka Karen Berg pt. "...To be continued...". Podobno polskie wydanie już wkrótce. Karen Berg to żona kabalisty Rava Berga, stąd książka odwołuje się do koncepcji reinkarnacji rozumianej z tej właśnie perspektywy. Już na samym wstępie autorka zaznacza, że jej zamiarem nie jest przekonywanie nikogo do tego, że po śmierci ponownie się rodzimy - w innym ciele i w innych warunkach. Książka przeznaczona jest głównie dla tych, którzy wierzą w tę ideę lub przynajmniej się do niej przychylają i chcą wiedzieć więcej. Karen Berg, przytaczając różne biblijne i kabalistyczne przypowieści, wprowadza czytelnika w prawa, jakie reinkarnacją rządzą. I jest to jedna z wielu perspektyw, z jakiej można na ten temat spojrzeć.  Tutaj więc dusza wciela się, w zależności od swoich czynów z poprzedniego życia, aby się doskonalić, co oznacza, aby odkryć swoje prawdzie powołanie - cel swojego istnienia. Gdy ten cel pozna, a potem, wędrując ...

Lubię kupować książki, o których wcześniej nie słyszałam, autorów dotąd mi nieznanych. To jak próbowanie nowego smaku. A jeśli jeszcze książka jest przeceniona, robi się jakoś smutno i melancholijnie. Bo leży toto smutne na półce i patrzy jakoś tak przejmująco. Wyciąga te swoje małe papierowe łapki, rozkosznie pachnące drukarnią i cichutko pyta "mama...?". I choć się opieram, to jednak przygarniam. Staram się mieć nad tym jakąś kontrolę, ale jak z każdą kompulsją, łatwo nie jest... I przed Sylwestrem przygarnęłam książkę Jonasa Jonassona o wdzięcznym tytule "Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął". Okazuje się, że nabytek z dobrej stajni, bo był to swego czasu bestseller. Przyznam, że nic o tym nie wiedziałam. Nie żeby mnie to zraziło. Skandynawskie nazwisko i ten rodzaj konstrukcji tytułu zrodziły we mnie najpierw podejrzenie, czy to nie aby kolejny krwawy, choć z pewnością świetny kryminał. Jak trylogia "Millenium". Super, ale mocne...

Świątecznie lenistwo oznacza głównie czas na czytanie. Najchętniej lekkostrawne. Tym razem więc dokładnie sobie to wszystko zaplanowałam i zgłosiłam, jak nigdy, że pod choinkę chcę kolejną książkę Rollinsa. Nikt tu ich poza mną tknąć nie chce. Rodzice - mole książkowe - też patrzą na te lektury z pobłażaniem. A ja - i owszem! Jak pisałam wcześniej, wypoczywam przy tych książkach. Dzieją się tam zawsze tak nieprawdopodobne historie, że jeśli gdzieś jestem jeszcze spięta, przechodzi mi to od ręki - książki te wymagają bowiem elastycznej wyobraźni... Nie inaczej było tym razem, choć - muszę przyznać - to najlepsza jak dotąd książka tego autora, którą przyszło mi przeczytać. Może dlatego, że dużo tu wątków dotyczących II wojny światowej, a w szczególności operacji "Die Glocke" ("Dzwon"). Pierwsza scena rozgrywa się nawet we Wrocławiu w chwili wkraczania zaprzyjaźnionej Armii Czerwonej, ostatnia zaś, we Wrocławiu już współczesnym.  Operacja 'Dzwon'...